Ako si Charice 23 yrs old. at ito ang aking Karanasan. Ito ang naramdaman ko nang makipaghiwalay ako sa aking dating nobyo. Alam ko na matagal na kaming hindi masaya sa isa't isa, pero ayaw ko lang tanggapin ang katotohanan. Gusto ko pa ring ipaglaban ang aming pagmamahalan, kahit na paulit-ulit na kaming nag-aaway at nasasaktan.

Oo, yan ang naging motto ko sa buhay simula nang mawala ang aking mga mahal sa buhay. Hindi ko sinasabing madali lang ang mag-move on, pero kailangan kong gawin para sa aking sarili at sa mga taong umaasa pa sa akin.

Ang mga manloloko ay hindi isang lahi na dapat iwasan o katakutan. Sila ay mga taong may mga sariling dahilan at motibo sa kanilang mga ginagawa. Hindi natin sila dapat husgahan nang basta-basta, dahil baka hindi natin alam ang buong kwento ng kanilang buhay.

Mga Yagit, alam niyo ba na ang salitang I Love You ay hindi lang dapat natatapos sa salita? Dapat nakikita rin ito sa gawa. Hindi lang sapat na sabihin mo sa iyong minamahal na mahal mo siya, dapat ipakita mo rin ito sa pamamagitan ng mga simpleng bagay na magpapasaya sa kanya.

Hindi ko naman hiningi na maging perpekto sya o ibigay nya ang lahat ng gusto ko. Ang gusto ko lang naman ay maramdaman na mahalaga ako sa kanya, na may espesyal na lugar ako sa puso nya. Pero bakit ganun? Bakit parang hindi nya ako pinapansin?

Sa tuwing nararamdaman ko kung gaano kita kamahal, mas lalo kong nararamdaman yung takot na masaktan ulit. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang kinabukasan kung mawawala ka sa akin. Kaya naman ginagawa ko ang lahat para mapasaya ka at mapanatili ang ating relasyon.