Alam niyo ba ang pakiramdam na mahalin ang isang taong hindi ka mahal? Yung tipong ginagawa mo ang lahat para sa kanya, pero parang wala lang siyang pakialam? Yung tipong binibigay mo ang buong puso mo, pero parang hindi niya nakikita?

Minsan, ang pinakamahirap na gawin ay ang paglimot sa mga bagay na nakasakit sa atin. Mga alaala na bumabalik sa ating isipan at pumipigil sa ating pag-usad. Mga alaala na nagpapaalala sa atin ng mga pagkakamali, mga pagsisisi, mga pagkabigo. Pero alam mo ba na ang paglimot sa mga masamang alaala ay isa sa mga pinakamadaling paraan para maging masaya?

Ito ang isa sa mga aral na natutunan ko sa aking pag-ibig na buhay. Hindi sapat na alam mo lang ang iyong sariling kagustuhan at pangangailangan. Kailangan mo ring malaman ang sa kanya. At higit sa lahat, kailangan nyong mag-usap at magkasundo sa mga bagay na makakabuti sa inyong relasyon.

Hindi batayan ang itsura pag nagmahal ka. Mas masrap mahalin yung taong hindi man pang rampa, alam mo namang mahal ka mula ulo hanggang paa.

Ang mga salitang ito ay madalas kong marinig sa mga kaibigan ko na nasa relasyon. Parang lagi na lang silang pagod at sawa sa mga karelasyon nila. Bakit kaya ganun? Hindi ba nila alam na ang pag-ibig ay hindi lang puro saya at kilig? Na may mga pagsubok at sakripisyo rin na kailangan? Na hindi lahat ng oras ay magkasundo at magkaayos sila?

Hindi lahat ng lalaking sumusunod sa girlfriend nila ay under na. Sila lang kasi yung mga lalaking alam ang obligasyon bilang boyfriend. Ito ang aking pananaw sa isang usapin na madalas na pinagdedebatehan ng maraming tao. Bakit nga ba may mga lalaki na masunurin sa kanilang mga kasintahan? Ano ang motibo nila? At ano ang masasabi ng ibang tao tungkol sa kanila?